Blog

Trouwambtenaar is het mooiste beroep dat er is. Dat zal iedere collega van mij volmondig beamen. In het hele proces naar de huwelijksvoltrekking toe zijn er zoveel momenten waarbij ik heel vaak een blij en warm gevoel krijg. En dat ik achteraf weet dat ik het niet anders had gewild; alles geven wat bij dat bruidspaar past.

Het is iedere keer weer spannend wanneer we kennis maken, vaak zijn we volslagen vreemden voor elkaar. En wanneer ik uiteindelijk bezig ben met het schrijven van de trouwceremonie word ik helemaal blij wanneer alles bij elkaar komt. En dat komt het altijd! Ik zorg dat het bij elkaar komt, want iedereen heeft een verhaal. Bij de ene komt het als een waterval naar buiten, bij de ander duurt het wat langer.
En weet je wat ik altijd zo mooi vind? Wanneer ik een gesprek afrond, mijn aantekeningen in de tas stop en dat dan, juist dan, de verhalen soms pas écht loskomen. Vaak zijn dat niet de uitbundige verhalen waarmee je zomaar even op de proppen komt. De dingen die je liever niet vertelt, maar die voor mij ontzettend fijn zijn om te weten. Het kan allesbepalend zijn in een zin, een woord, een blik of gebaar tijdens de trouwspeech. Er zijn huwelijken waarbij alles uitbundig naar buiten gebracht mag en kan worden. Maar er zijn ook voltrekkingen waarbij het soms ‘op eieren lopen’ is. Dat is prima, ook daarin vind ik mijn weg. Het klinkt misschien raar, maar het hoeft niet altijd makkelijk te zijn.

Bij iedere huwelijksvoltrekking heb ook ik (nog steeds) gezonde kriebels in mijn buik. Van plezier, een beetje spanning, het toeleven naar het hoogtepunt. Bij ieder ja-woord trouw ik ook zelf weer een beetje. Niets is zo fijn dan wanneer de liefde nadrukkelijke aanwezig is en mensen opgaan in elkaar. Zij de wereld heel even buitensluiten en, tijdens dat JA! en de zoen die er vaak op volgt, in een eigen cocon zitten. Dan maakt ook mijn hart een sprongetje.
Want ze durven het toch maar mooi. Al is het soms tegen de klippen op, wanneer je om je heen kijkt. Ga er maar voor, want samen zijn maakt het leven veel leuker!

Deel Je Leven,
Anneke

Mijn gesprekken met bruidsparen zijn te omschrijven met een aantal steekwoorden: vrolijk, gemakkelijk, toegankelijk, serieus, lachen, eerlijk, open, emotioneel. En er is altijd een deel wat informatief is. Dat is wanneer we uiteindelijk samen de ceremonie doorlopen. Gewoon praktisch stap voor stap wat we hebben afgesproken. Eén van de onderdelen is het geven van het ja-woord. Ik ben dan altijd een klein beetje streng en geef aan dat er met JA geantwoord wordt wanneer ik de huwelijksvragen stel. Er is geen enkele weddenschap die het waard is om NEE te zeggen. Want het kan best zijn dat een vrienden- en vriendinnenclub het leuk vindt om een bruid of bruidegom uit te dagen, maar voor een trouwambtenaar is het een hele vervelende situatie. En ik geloof niet dat een bruidspaar er blij mee is.
Ik stel me dan zo voor dat alle gasten, op uitnodiging van het bruidspaar, aanwezig zijn op deze bijzondere dag. Allemaal hebben we er naartoe geleefd en gewerkt. Mensen zijn dagen, weken, vaak maanden druk geweest om hiervan de perfecte dag te maken. Vaders, moeders, opa’s en oma’s; allemaal op hun best en mooist. Ook ik en soms een bode van de gemeente. Iedereen wil maar één ding: er de mooist dag voor het bruidspaar van maken. Dan is het respectloos wanneer je voor de grap NEE zegt tegen je geliefde. Trouwens ook als het niet voor de grap is. Wanneer je ernstige twijfels hebt en niet meer de belofte wilt aangaan, dan wordt het tijd voor een goed gesprek samen. En dan is de huwelijksceremonie, in aanwezigheid van alle genodigden, niet het goede moment en niet de juiste plaats. Bedenk dat alsjeblieft eerder.

Gelukkig heb ik het nooit meegemaakt en heb ik nooit mijn belofte hoeven uitvoeren:
“Als je NEE zegt, draai ik me om en ben ik weg…”

Deel Je Leven,
Anneke

De trouwdatum was a lang gepland met wederzijdse ouders als getuigen, toen duidelijk werd dat een van de ouders ernstig ziek was en de trouwdatum niet zou gaan halen. De vraag kwam of de huwelijksvoltrekking 3 maanden naar voren verplaatst kon worden. Natuurlijk kon dat. Al heel snel, kort voor de trouwerij, sprak ik het jonge stel. En dan ontstaat er een mooi maar ook wonderlijk gesprek. Want je doet die dag trouw, en geen rouw. Je wilt graag dat het dé dag van het bruidspaar wordt, maar toch zit er een zwart randje omheen, hoe dan ook. Op de trouwdag zelf ontmoette ik de ouders en zag dat de ziekte zijn zware sporen al had achter gelaten. Een ouder die er nog zó graag wilde zijn om die handtekening te kunnen zetten, maar wat eigenlijk bijna niet meer kon. Dan weet je bij voorbaat dat het een kostbare handtekening wordt. Die dag was er het feest van het trouwen, een dag later was er het verdriet van het overlijden.

Ze kenden elkaar al een tijdje. Maar voor trouwen was het nog te vroeg toen ze tegen dat leuke huis aanliepen. Het was een buitenkans die ze niet konden en wilden laten liggen. Hij besloot het huis te kopen en er te gaan wonen. Wanneer ze er aan toe waren zouden ze trouwen en er samen gaan wonen. Toen werd hij opgeroepen voor een missie in het buitenland, als militair. En je houdt er toch rekening mee dat er iets kan gebeuren. Om zijn vriendin niet met lege handen achter te laten besloten ze een partnerschapsregistratie aan te gaan zodat, mocht er iets gebeuren, het huis dan van haar zou zijn. Er was een korte bijeenkomst op het gemeentehuis met getuigen. Geen toeters, geen bellen. Láter, als hij terug was, dan gingen ze trouwen.
Nu is het zo dat een geregistreerd partnerschap nagenoeg hetzelfde is als trouwen. Ieder jaar verandert er weer iets in die wetgeving waardoor het ondertussen dezelfde rechten en plichten met zich mee brengt. En later trouwen is dan ook niet écht mogelijk. Je kunt je geregistreerd partnerschap over laten zetten naar een huwelijk, maar dat is een “lokethandeling”. Je gaat naar het gemeentehuis en samen met de ambtenaar van de burgerlijke stand zet je de handtekening onder de omzetting. That’s it.
Er is wel een uitgebreide huwelijksvoltrekking geweest hoor, met alle familie en vrienden erbij. Maar dan ceremonieel. Helemaal aangekleed, met alle toeters en bellen.

Zo zie maar, vroeger of later wordt er toch getrouwd.

Deel Je Leven,
Anneke