Blog
Onverwacht mocht ik een uitvaart verzorgen. Nou komt zo’n afscheid altijd ongepland, maar degene die aanvankelijk de ceremonie zou leiden bleek corona te hebben. Toen ik bij de zoon en schoondochter kwam merkten we al snel dat de klik buitengewoon goed was. En dat is fijn, want dan kun je samen veilige en heilige grond betreden. Dan komen in vertrouwen verhalen en emoties naar boven. We spraken niet alleen over het sterven van moeder, maar ook dat van vader kwam weer dichtbij. Hij overleed al jaren geleden en sommige herinneringen waren nog altijd pijnlijk.
Er waren verhalen die ‘aan je ribben blijven plakken’. Je praat met elkaar door deze verhalen heen en samen ontdek je dat er (toch) een opening is om milder te worden. Meer begripvol. Zachter… We hebben het opgetild en samen gedragen. Het lukte om tijdens het afscheid van moeder, postume een liefdevolle daad van afscheid van vader te laten plaatsvinden. Zonder woorden, alleen in het ritueel van een handeling. Wij drieën wisten tot in het diepst van het hart hoe waardevol dit was. Het was mooi om te zien dat ook daardoor de pijn kon smelten en er ruimte ontstond om oprecht liefdevol afscheid te nemen. Daarmee wetende dat niet alles weggepoetst is en met de mantel der liefde toegedekt. Maar voor nu kwam er een opening, gaf het lucht. Daarna zal nog een weg van (uitgestelde) rouw, verdriet en verwerking volgen. En misschien duurt dat wel een mensenleven lang. Iedere keer een beetje.
De handen van mijn moeder
pakken de mijne stevig vast.
Ze weet niet altijd meer
hoe alles in elkaar past.
Haar wereld is klein,
met grote levensvragen.
Ze reist naar God en weer terug,
voelt zich niet altijd gedragen.
Sterven is haar angst niet
ons loslaten wel.
Ze wil zo graag dichtbij
vaak rustig, soms fel.
Zoekend naar balans houden
de handen van mijn moeder
de mijne stevig vast…
Trouwambtenaar is het mooiste beroep dat er is. Dat zal iedere collega van mij volmondig beamen. In het hele proces naar de huwelijksvoltrekking toe zijn er zoveel momenten waarbij ik heel vaak een blij en warm gevoel krijg. En dat ik achteraf weet dat ik het niet anders had gewild; alles geven wat bij dat bruidspaar past.
Het is iedere keer weer spannend wanneer we kennis maken, vaak zijn we volslagen vreemden voor elkaar. En wanneer ik uiteindelijk bezig ben met het schrijven van de trouwceremonie word ik helemaal blij wanneer alles bij elkaar komt. En dat komt het altijd! Ik zorg dat het bij elkaar komt, want iedereen heeft een verhaal. Bij de ene komt het als een waterval naar buiten, bij de ander duurt het wat langer.
En weet je wat ik altijd zo mooi vind? Wanneer ik een gesprek afrond, mijn aantekeningen in de tas stop en dat dan, juist dan, de verhalen soms pas écht loskomen. Vaak zijn dat niet de uitbundige verhalen waarmee je zomaar even op de proppen komt. De dingen die je liever niet vertelt, maar die voor mij ontzettend fijn zijn om te weten. Het kan allesbepalend zijn in een zin, een woord, een blik of gebaar tijdens de trouwspeech. Er zijn huwelijken waarbij alles uitbundig naar buiten gebracht mag en kan worden. Maar er zijn ook voltrekkingen waarbij het soms ‘op eieren lopen’ is. Dat is prima, ook daarin vind ik mijn weg. Het klinkt misschien raar, maar het hoeft niet altijd makkelijk te zijn.
Bij iedere huwelijksvoltrekking heb ook ik (nog steeds) gezonde kriebels in mijn buik. Van plezier, een beetje spanning, het toeleven naar het hoogtepunt. Bij ieder ja-woord trouw ik ook zelf weer een beetje. Niets is zo fijn dan wanneer de liefde nadrukkelijke aanwezig is en mensen opgaan in elkaar. Zij de wereld heel even buitensluiten en, tijdens dat JA! en de zoen die er vaak op volgt, in een eigen cocon zitten. Dan maakt ook mijn hart een sprongetje.
Want ze durven het toch maar mooi. Al is het soms tegen de klippen op, wanneer je om je heen kijkt. Ga er maar voor, want samen zijn maakt het leven veel leuker!
De trouwdatum was a lang gepland met wederzijdse ouders als getuigen, toen duidelijk werd dat een van de ouders ernstig ziek was en de trouwdatum niet zou gaan halen. De vraag kwam of de huwelijksvoltrekking 3 maanden naar voren verplaatst kon worden. Natuurlijk kon dat. Al heel snel, kort voor de trouwerij, sprak ik het jonge stel. En dan ontstaat er een mooi maar ook wonderlijk gesprek. Want je doet die dag trouw, en geen rouw. Je wilt graag dat het dé dag van het bruidspaar wordt, maar toch zit er een zwart randje omheen, hoe dan ook. Op de trouwdag zelf ontmoette ik de ouders en zag dat de ziekte zijn zware sporen al had achter gelaten. Een ouder die er nog zó graag wilde zijn om die handtekening te kunnen zetten, maar wat eigenlijk bijna niet meer kon. Dan weet je bij voorbaat dat het een kostbare handtekening wordt. Die dag was er het feest van het trouwen, een dag later was er het verdriet van het overlijden.
Ze kenden elkaar al een tijdje. Maar voor trouwen was het nog te vroeg toen ze tegen dat leuke huis aanliepen. Het was een buitenkans die ze niet konden en wilden laten liggen. Hij besloot het huis te kopen en er te gaan wonen. Wanneer ze er aan toe waren zouden ze trouwen en er samen gaan wonen. Toen werd hij opgeroepen voor een missie in het buitenland, als militair. En je houdt er toch rekening mee dat er iets kan gebeuren. Om zijn vriendin niet met lege handen achter te laten besloten ze een partnerschapsregistratie aan te gaan zodat, mocht er iets gebeuren, het huis dan van haar zou zijn. Er was een korte bijeenkomst op het gemeentehuis met getuigen. Geen toeters, geen bellen. Láter, als hij terug was, dan gingen ze trouwen.
Nu is het zo dat een geregistreerd partnerschap nagenoeg hetzelfde is als trouwen. Ieder jaar verandert er weer iets in die wetgeving waardoor het ondertussen dezelfde rechten en plichten met zich mee brengt. En later trouwen is dan ook niet écht mogelijk. Je kunt je geregistreerd partnerschap over laten zetten naar een huwelijk, maar dat is een “lokethandeling”. Je gaat naar het gemeentehuis en samen met de ambtenaar van de burgerlijke stand zet je de handtekening onder de omzetting. That’s it.
Er is wel een uitgebreide huwelijksvoltrekking geweest hoor, met alle familie en vrienden erbij. Maar dan ceremonieel. Helemaal aangekleed, met alle toeters en bellen.
Zo zie maar, vroeger of later wordt er toch getrouwd.
Anneke
“Het kerkhof is de meest met betekenissen beladen plek die ik ken. We plaatsen er bloemen op een graf en praten met onze geliefde, ook weten we dat we niet worden gehoord. Het graf maakt onze geliefde op een symbolische manier aanwezig.
Het symbool geeft vorm aan de emotie, plaatst ons verdriet buiten ons. Het is een plek die ons verdriet zichtbaar maakt. Een plek die ook rouwt in onze plaats wanneer wij niet daar zijn. Het graf huilt voor ons. Het doet ons de nabijheid van onze geliefde voelen, maar schept tegelijkertijd ook afstand.
Het graf is niet alleen een symbolische maar ook een concrete, materiële plaats. Als zou blijken dat we bloemen op een verkeerd graf zetten, dat er precies hetzelfde uitziet, zouden we ons bedrogen voelen. Als het graf leeg zou zijn, zouden we boos worden. Met een dode praten is al wezensvreemd, maar zeker als we met de verkeerde dode praten, of met een dode praten die er niet is.
Het lichaam van onze geliefde ligt hier, onder deze grafsteen, bij deze treurwilg. Het is deze plek die ons verbindt.”
Chris de Stoop
Uit: Dit is mijn hof
Samen is leuker dan alleen, dacht hij. En met hulp van zijn zus meldde hij zich aan bij een datingsite. Hun eerste ontmoeting vond plaats op Valentijnsdag. Toen ik ze als trouwambtenaar voor het eerst zag kenden ze elkaar al 10 jaar. Beide hadden bij de geboorte zuurstofgebrek gehad, en dan noemen we het mensen met een beperking.
We hadden een fantastisch kennismakingsgesprek en ik realiseerde me dat ik het mensen met een verrijking vond: puur en oprecht. Geen dubbele bodems, geen verborgen agenda’s. What you see is what you get. Trouwen wilden ze al heel lang, maar ze woonden niet dicht bij elkaar. Beide hadden ze een fijne baan bij een sociale werkplaats. Familie, vrienden en collega’s dichtbij en om zich heen. Ieder weekend waren ze bij elkaar. De ene keer bij haar, de andere keer bij hem. Hoe moest dat dan met een huwelijk? Want als je trouwt dan ga je toch bij elkaar te gaan wonen? Dan moest één van de twee verhuizen en dat was lastig, want ze konden en wilden beide hun eigen omgeving niet opgeven…
Na lang nadenken en overleggen met familie bedacht hij dat ze misschien wel konden trouwen zonder dat er iets hoefde te veranderen. En zo kwam het dat ze trouwden, daarna ieder gewoon op hun eigen plek bleven wonen, maar wel ieder weekend bij elkaar kwamen. Geen ingrijpende en grote veranderingen. Slim!
Toen het jawoord had geklonken, er gezoend was en de ringen om elkaars vingers waren geschoven mocht ik als babs 2 trouwboekjes overhandigen: eentje aan hem en eentje aan haar. Zodat ze ieder voor zich, wanneer ze in hun eigen huis zijn, in hun eigen trouwboekje kunnen kijken en het bewijs in handen hebben dat ze getrouwd zijn. Ieder hun eigen aandenken.
Het is niet altijd makkelijk, het samenzijn. Liefde hoeft niet altijd vanzelf te gaan, maar echte liefde is de moeite waard. Altijd!
We kennen elkaar al heel lang: deze twee gezellige mannen en ik. Er werd jaren geleden al eens geroepen dat als er óóit getrouwd werd ze mij graag als trouwambtenaar wilden tijdens de huwelijksceremonie. Dat heb ik toen, ooit, al volmondig toegezegd.
Maar ik wist ook dat er pijn was, en waar de pijn zat…
Als je eerder getrouwd bent geweest omdat het zo hoorde en het van je werd verwacht. Er een kind geboren werd waarmee nu, door allerlei omstandigheden, geen contact meer is. En wanneer bij de ander de ouders het niet op kunnen brengen om lief te blijven hebben, het ingewikkeld vinden omdat hun zoon niet ‘gewoon’ met een meisje trouwt. Wanneer ook andere familieleden de homovriendschap nog kunnen accepteren, maar een huwelijk niet. Dus nee, ze komen niet…
Reken maar dat en dan pijn is. Dan moet je vieren om die pijn heen, of misschien er wel dwars doorheen. En dat hebben we gedaan, met armen vol vrienden.
Het werd de meest fantastische dag voor deze twee mooie mensen. Het voelde heerlijk: het was sprankelend, het was tintelend en het was bruisend (letterlijk met smakelijke bubbels!). We hebben de liefde gevoeld en gevierd. We gingen samen onderweg, tijdens de voorgesprekken en tijdens de ceremonie. En soms geeft onderweg zijn scheuren, schuurt het en wringt het. Maar onderweg zijn is ook groeien, vreugde en blijdschap. We stonden stil bij hoe dat voelt: samen onderweg zijn. Daarbij was het slikken met een zachte traan, maar ook breeduit lachen met een schater! We hadden elkaar stevig bij de hand en hielden elkaar in de benen. Het was niet een feest ‘zoals het hoort’ of van je ‘wordt verwacht’. Het werd een ceremonie zoals zij het graag wilden, zoals het bij hen paste. We voelden het met ons hele hebben en houden. Liefde zoals liefde bedoeld is!
Samen is altijd meer dan ieder voor zich.
